Według stanowiska Polskiego Towarzystwa Dietetyki, „dietetyk jest wykwalifikowanym specjalistą ochrony zdrowia, który posiada szeroką wiedzę w zakresie żywienia człowieka zdrowego i chorego. Poprzez dobór odpowiedniej diety prowadzi profilaktykę chorób dietozależnych oraz jest odpowiedzialny za leczenie żywieniowe w różnych stanach chorobowych. Zajmuje się także upowszechnianiem wiedzy w zakresie prawidłowego żywienia”.

To brzmi nieco poważnie i nie kojarzy się tylko z układaniem diet odchudzających. Ochrona zdrowia, chory i choroby to już prędzej pacjent, a nie klient.

By zostać zawodowym specjalistą od żywności i żywienia, trzeba zdobyć odpowiednie wykształcenie i praktykować. Obecnie nie prowadzi się już kształcenia dietetyków w szkołach policealnych. Nadal jednak prowadzone są kursy, szkolenia, szkoły policealne, ale nie spełniają one kryteriów minimalnej liczby godzin kształcenia zawodowego i nie ma już egzaminu przed CKE potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie…. Aktualnie kształcenie odbywa się na uczelniach medycznych i przyrodniczych (lub na wydziałach o takiej nazwie). Zawodowym dietetykiem może zostać osoba po ukończeniu studiów I stopnia (licencjackich – 3 lata) i/lub studiów II stopnia (magisterskich – 2 lata) na kierunku dietetyka. Oczywiście można szaleć dalej i doktoryzować się, albo zostać profesorem, a co!

Jeśli dietetyk chce pracować w publicznym szpitalu, poradni czy przychodni musi skończyć wspomniane studia na kierunku dietetyka z tytułem licencjata lub magistra. Dietetykiem w takiej placówce mogą być również osoby, które rozpoczęły przed 2007 r. inne studia wyższe, na których realizowano odpowiednią ilość godzin przedmiotów z zakresu dietetyki, a jej specjalnością była dietetyka i uzyskały tytuł magistra albo które rozpoczęły przed 2007 r. studia na kierunku technologia żywności i żywienie człowieka ze specjalnością dietetyka, na których uzyskały tytuł inżyniera lub magistra inżyniera. Może to być również osoba, która ukończyła odpowiednią szkołę policealną, ale w roku szkolnego 2012/2013 odbyła się ostatnia rekrutacja kandydatów, która w ten sposób mogła uzyskać dyplom umożliwiający pracę dietetyka w placówce publicznej.

Jednak samo studiowanie to nie wszystko. Trzeba dużo praktykować, ale również brać udział w konferencjach, kursach czy śledzić nowinki żywieniowe (i medyczne!). To dotyczy zarówno „diet coachów”, jak i dietetyków klinicznych 🙂

Kto w Polsce może założyć prywatny „gabinet dietetyczny”? Każdy!

Wystarczy otworzyć działalność gospodarczą (sklasyfikowaną pod kodem PKD 96.04.Z) i nazwać ją np. „Ekspert w żywieniu”, „Centrum Porad Żywieniowych” itp. i ewentualnie zatrudnić wyspecjalizowanego fachowca. Czemu piszę „ewentualnie”? Porad żywieniowych również może udzielać każdy i to niezależnie od posiadanych kwalifikacji. Jest mnóstwo ludzi, którzy sobie bardzo dobrze radzą w tym biznesie – układają skuteczne diety, motywują, pomagają schudnąć czy nabrać masy mięśniowej. Wiedzę czerpią z książek, kursów szkoleniowych, doświadczenia.

Jeśli ktoś nie posiada jednak odpowiedniego wykształcenia przestrzegałabym przed tytułowaniem siebie „dietetyk”. Przed zakładaniem „gabinetu dietetycznego” pod kodem PKD 86.90.E jeśli nie jest się dietetykiem lub nie chce się zatrudnić dietetyka również. Takie tytułowanie siebie czy swojej działalności jest przede wszystkim wprowadzaniem klienta w błąd. W końcu tytuł zawodowego dietetyka aktualnie można uzyskać po ukończeniu uczelni wyższej. Np. studia podyplomowe w zakresie żywienia i dietetyki podnoszą jedynie kwalifikacje zawodowe, ale nie nadają tytułu zawodowego dietetyka. Może o dyplom nikt Cię nie zapyta, ale jeśli zajmujesz się układaniem indywidualnych diet odchudzających lepiej używaj nazw takich jak: trener żywienia, diet coach, trener wellness.

credits: @az

Żrodło: www.sportbusinesslaw.pl